Larissa`s ervaringen in Estland

Dat was het dan... oef, snik, haha, zucht

 

Ja, mixed feelings noemt men dat

Op vakantie naar Muhumaa.

 

Blij met het vooruitzicht van een paar dagen weg van huis vertrokken Silvo en ik bepakt en gezakt naar de snelweg om ons het eind naar Muhumaa, een klein eiland dichtbij Saaremaa, wat het grootste eiland aan de Estse kust is, te liften. Bij het eerste tankstation hadden we gelijk een lift te pakken, die ons helemaal zeven kilometer verderop bracht. En daar stonden we dan. Te wachten. en te wachten. Tot het moment dat ik zei: wie weet komt er straks gewoon een bus voorbij. En ik had het nog niet gezegd of de bus kwam om de bocht gereden, richting onze bestemming. Met een paar tussenstops kwamen we dus aan bij de ferry. Het was een klein beetje bewolkt maar wel warm dus we genoten van het uitzicht van de zee. Eenmaal aangekomen besloten we dat we eerst nog even een winkel moesten zoeken en tegen de tijd dat we uitgevonden op de kaart waar die winkel was (ik dacht vijf kilometer, bleek tien te zijn) waren alle autos van dat uur (de ferry vaart namelijk elk uur) al eeuwig voorbij en kans dat iemand ons mee wou nemen zat er dus niet in (er was gewoon niemand...) Wij dan maar beginnen te wandelen op de Estse "route 66"  en ergens halverwege kwamen de autos van de vorige ferry en gelukkig nam iemand ons mee. Hoewel de persoon in kwestie onze kauwgom besloot te confisqueren in ruil voor de lift en bovendien wel heel erg geinteresseerd in mij was, kan ik toch niet klagen over die bespaarde kilometers. Eigenlijk wilden we graag op het strand kamperen maar veel zin om weer tien kilometer naar het strand te lopen hadden we niet meer. Van te voren had ik op internet gevonden dat er nabij het grootste plaatsje op het eiland een camping moest zijn. Daar dus maar naar toe om onze vermoeide schouders te laten rusten. We konden alleen de camping eerst niet vinden, en vroegen wat hulp aan twee oude vrouwtjes. Ik ben normaal niet zon grote fan van de estse mentaliteit, maar die van de eilanden blijkt wel heel anders te zijn. Deze mevrouw bood zelfs aan voor ons te koken, en de ander vertelde ons dat ze nu in Canada woont maar dat ze opgegroeid is in Nõmmkula, vlak bij het strand. Dat lijkt ons wel interessant, dat strand en we vroegen of er toevallig ook een bus daarheen was. Die was er, twee keer per dag. Om kwart over zeven smorgens en om vijf uur savonds. Kwart over zeven smorgens is wel wat vroeg in je vakantie, maar wie wat wil, die moet wat dus keken we toch wel uit naar ons strandbezoek de volgende dag. De dametjes wisten ons ook de weg naar de camping te wijzen. Uitgestorven, geen mens te zien en met een briefje "Voor degenen met een tent, gelieve te bellen of het geld in de brievenbus achter te laten" Tentje opgezet, vuurtje gestookt en gaan slapen, wat niet zo comfortabel was daar we aan alles gedacht hadden, behalve matjes. Na een nacht half dood gevroren te zijn (nachtvorst is in Estland zelfs in juni niet ongewoon...) sprongen we dus op de bus naar Nõmmküla, in de hoop op het strand in de zon te kunnen opwarmen. Daar aangekomen was er niets! behalve oude sovjetboerderijen, sovjetflats, sovjetfabrieken, en een gesloten sovjetwinkel. (Geloof me opa en oma, erger dan paldiski) en geen bustijden, nog waarschijnlijker helemaal geen bus terug. We hadden twee keuzes, asfalt- of zandweg en we namen de asfaltweg. Na een halve kilometer zag ik dan zo´n typisch bordje ter aanduiding van het strand. Golfjes met een hoofdje.  Nogal modern dus het leek ons wel de moeite waard om de aangegeven anderhalve kilometer te wandelen. Dat was geen anderhalve kilometer, dat was meer. Maar we bereikten de kust, strand zou een nogal eufemistische beschrijving zijn van de vuile, verlaten haveninham. En als klap op de vuurpijl....begon het te regenen  Goed voor de plantjes en koetjes in Pahkla, maar niet voor twee backpackers in the middle of nowhere. Na diep nadenken kwamen tot de volgend mogelijkheden

1. 15 kilometer lopen en de bus naar Haapsalu (een kustplaatsje op het vasteland)

2. 15 kilometer lopen en de bus naar Kuressaare (op het andere eiland)

3. 15 kilometer lopen en op dezelfde camping weer blijven.

 

We begonnen dus zonder een besluit te nemen aan het gezamenlijke deel van alle opties. Na een aantal kilometer kwamen we een bushalte tegen en een man in zijn voortuin. We vroegen hem of er ook een bus daarvandaan richting Liiva rijdt? Oi Oi Oi Oi Oi, luidde het antwoord, ik denk dat jullie zullen moeten lopen...   De enige auto die langsreed nam ons mee en we stonden weer voor onze camping in Liiva. Met nog een hele dag voor ons, want we waren daar om zeven uur vandaan vertrokken. We kozen voor het vervolg van de tweede optie en namen de bus naar Kuressaare. Gedurende de rit begon het te plenzen en vanaf het busstation renden we naar de toerismedienst. Het was duidelijk geen weer meer voor kamperen en bij de toerismedienst gaven ze ons wat brochures mee en de mededeling dat in de bieb internet is. Vast wel, maar niet als de bib op zaterdag dicht is. Met beiden een rothumeur wat gaan eten en uiteindelijk een cafe gevonden met twee computers. Vanaf toen ging de rest van het weekend beter. We vonden een hele fijne bed en breakfast met een bed oh zo zacht, waar ik dan half mijn regenachtige middag in heb geslapen. S avonds pooltje gaan spelen en film gekeken. Na een uitgebreid ontbijt moesten we alweer het busstation opzoeken.  Jammer genoeg was de volgende bus al volgeboekt en moesten we drie uur wachten. het weer was wel stralend dus dat zat mee!  We hebben dan maar met een kopje koffie twee uur 6nimmt en  bohnanza gespeeld. Met de bus en de ferry vijf uur terug en we waren weer in Tallinn. We wilden onze trein naar huis halen maar toen we vanuit de tram kwamen, blokkeerde iemand mijn weg, viel er ondertussen wat uit mijn te volle tas en moest Silvo wachten. De trein deed dat echter niet en reed voor onze neus weg. Maar niet getreurd, we hebben spelletjes, een fles wijn en picknickmateriaal dus wat geeft die twee uur wachten meer?  Eenmaal thuis regelrecht naar bed.... met ondanks alles een tevreden gevoel!

Gegroet

 

Ik weet het, het is een afstraffing waard, bijna een maand niks van me te laten horen. Ik kan wel duizenden redenen geven waarom, maar eerlijk gezvakantieegd heb ik gewoon niet echt veel zin meer om te schrijven.  Het was een behoorlijke aanpassing na mijn terugkomst in Pahkla. Ik had gemerkt dat het zo verschrikkelijk fijn was daar dat ik erna best wel in een dipje terechtkwam, vroeg me de hele tijd af waarom het op sommige plaatsen blijkbaar wel kan lukken en het ik Pahkla zo moeilijk gaat.

Toen ging echter Katarina op vakantie...

 

Opa en oma zijn op bezoek geweest en ook Denise is even komen villagehoppen. Op een paar weken tijd dus de stad van binnen en buiten nog eens gezien en ookop plaatsen geweest waar ik nog nooit geweest was. Paldiski bezocht, een oude sovjetstad met van die gezellig grijze blokken overal, maar ook een mooie waterval en een prachtig park. Met Denise heb ik genoten van het tweedehandsshoppen en samen hebben we de keuken opgeknapt (wat zijn ze daar trouwens blij mee,zusje) ze e verwachten dus de woonkamer de komende weken   

Daar zal waarschijnlijk wel tijd voor zijn aangezien het zo droog is dat het hooien dit jaar misschien wel uitblijft, de wegen zijn kurkdroog en het land is bedekt met stofwolken. De velden zijn uitgedroogd en de groene kool is dood, het enige wat geniet van dit weer is de tomaten, je ziet ze met de dag groeien.  We sproeien en sproeien en sproeien meaar met zulke temperaturen en een brandende zon schieten we er niets mee op. het water maakt de bovenste grondlaag nat maar raakt niet tot aan de wortels. dat is natuurlijk grotendeels vanwege de grondkwaliteit, en er is weinig aan te doen. Ook voor de komende twee weken is geen regen voorzien. De koeien staan dag en nacht buiten maar het gras is uitgedroogd dus echt vrolijk worden ze er niet van, ook kun je boven de melkplaats een grote zwarte wolk zien hangen, VLIEGEN. Met andere woorden, de boerderij loopt niet zoals het zou moeten.  Sociaal gezien en in de huizen gaat het beter, het geodee weer heeft een leuke invloed op de mensen. Spelletjes, voorlezen, samenwerken, het is gezellig. Malle krijg ik niet meer van mijn zijde en ook Kersti lacht en lacht en lacht, de andere Kersti heeft besloten dat ze me eind juli gaat opsluiten, dus jullie kunnen me niet thuis verwachten. Ik heb dan maar het voorstel gedaan dat ze in mn koffer kruipt, dan kan ik tenminste gaan studeren.  Het is raar om mn vertrekdatum op de kalender te kunnen zien (we hebben er zo een waar op dezelfde bladzijde drie maanden staan) en ik begin toch een beetje te zenuwen, elke dag lijkt sneller te gaan en de rode datumaanwijzer schuift steeds een beetje verder richting 26 juli, zo vreemd dat binnenkort dit jaar al weer afgelopen is.  Vähem kui kaks kuud jääb alles....

 

Hei,

 

Overmorgen vertrek ik alweer uit Noorwegen, het is een week prachtig weer geweest, ik zit nu op het balkon en geniet van het uitzicht op de bergen. Lichte nevel boven de groene naald- en loofbomen, en in de verte zie je nog net een glimp van de besneeuwde toppen. Ik ben vandaag bij een hutje in de bergen geweest, vlakbij eeen paar meren. Dat was zo mooi, we zten gewoom een half uur lang te kijken hoe de kikkers rondzwemmen en springen. Het was verschrikkelijk stil daar, en geen anders mens dan wij. Daarna gingen we naar een groter meer, dat was nog bevroren, het leek wel alsof er wolken van sneeuw op het water lagen. Het is een vreemde ervaring om met opgerolde broekspijpen en een tshirt over het ijs te lopen. Behalve vakantie natuurlijk ook at werk. Koken, stalwerk, en stenen rapen (ja, zelfs hier)  Ik weet niet waarom, maar plotselijng lopen de tranen over mijn wangen. Misschien omdat ik overmorgen weer terug ga, maar waarschijnlijk meer omdat ik graag naar huis wil. het is een van de zeldzame keren dat ik verschrikkelijk heimwee heb. Het is niet lang meer, de vlucht is geboekt en nog maar tweeenhalve maand te gaan. Alles heeft een einde en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik weeet eigenlijk zelfs niet waard ik naar uitkijk. Natuurlijk familie en vrienden maar ik zal het werk ook heel erg missen, dat is iets wat ik neit besef als ik heimwee heb....

Hei!

 

Eerste dag in Noorwegen is bijna afgelopen, de eerste vierentwintig uur zitten er in ieder geval op. Wat een hoop beleefd en gezien. Niet in de laatste plaats gisteren op het vliegveld waar ik na aankomst maar 6 uurtjes moest wachten. Gelukkig had ik een goed boek bij me en heleboel mensen om me heen in alle kleuren en... uhm, geuren. Ik voelde me net weer als toen ik net in Estland aankwam voor de eerste keer. Ik had geen flauw idee hoe ik de naam van bestemming moest uitspreken en heb het dus maar op een briefje geschreven. De man sprak vloeiend Duits (in tegenstelling tot mij) en beloofde me tot aan Solborg te brengen. Ik had graag onderweg mijn ogen opengehouden om van het uitzicht te genieten maar ik was zo uitgeput dat ik niet meer wakker werd tot de chauffeur me wekte. Het regende gisternamiddag maar toch was het uitzicht prachtig. Solborg ligt midden in de heuvels en is een dorpje met houten huizen. De sfeer voelde er vanaf het moment dat ik binnenkwam heel anders dan in onze Camphill. Ik zei al tegen Denise, misschien zijn het de huizen, maar wie weet is ook de onderlinge verhouding tussen de co-workers positiever. Omdat het gister de 1e mei was werd ik meteen meegenomen naar een museum. Er speelde een fanfaretje (trompet, trombone, sax en trom) van mensen met een verstandelijke beperking, en wauw, wat was dat goed! S avonds wou ik eigenlijk gelijk gaan slapen maar ik raakte aan de praat en het was toch bijna twaalf uur eer ik erin lag. Vanmorgen dus de ochtend in mn bed doorgebracht (het regende toch maar) en na de lunch in de stal gewerkt. Het weer begon langzaam op te klaren en nu breekt het zonnetje door. Na het avondeten om half vijf, hele tijd op de bank gezeten en een leuke gesprekspartner gevonden :) Iemand met een gelijkaardige taalobsessie daar kan ik altijd wel een paar uur mee doorbrengen. Over vijftien minuten vertrek ik naar iemands verjaardagsfeestje, ik vind het echt leuk dat ik gelijk zo in de groep word opgenomen!! Morgen plan ik een wandeling te gaan doen en foto's te maken

 

Later dus meer,

Knuffels